نظریه ی همه-چیز (۰۴۹-۰۰۹)

یکی از چالش های پیش رو علم در عرصه ی نظریه ی همه-چیز بویژه آن قسم از کاندیداهای این نظریه که مایل به رقم زدن این مهم در یک چارچوب کوانتومی هستند بحث گراویتون و یا ذرات نیروی جاذبه است. اگر بخواهیم نیروی جاذبه را که به زیبایی تمام در نظریه ی نسبیت عام آینشتاین به مثابه اعوجاج های فضا – زمان معرفی شده است بشکل کوانتومی مورد مطالعه قرار دهیم، آنگاه می بایست که قایل به کوانتومی بودن این دو مقوله یعنی فضا و زمان نیز باشیم.

ما پیشتر در فیزیک کوانتوم قادر بوده ایم که به زمان پلانک رسیده و زمان را کوانتیزه (بخش بخش) کنیم. حال برای به تحقق رسیدن این ایده، فضا نیز می بایست که بخش بخش شده و این منتهی به تولد طول پلانک هم می شود. من قصد دارم که در اینجا برای خروج از مقوله ی بغرنج بخش بخش کردن فضا، کاندیدای خود را برای نظریه ی همه-چیز (یعنی نظریه ی ریاضیات طبیعی) پیشنهاد کنم.

در این نظریه  با عنایت به محدود بودن تعداد نقاط موجود بر روی یک خط قادر خواهیم بود که ضابطه ای برای کوانتیزه کردن فضا پیدا نموده و راه را برای پیدایش گراویتون باز کنیم. از طرف دیگر یکی از چالش های نظریه ی ذره ای جاذبه بحث شکل گیری سیاه چاله ها در نقاطی از فضاست که مساحت کمی داشته اما انرژی زیادی در آن ها مجتمع می شود که این خود مسئله ای نگران کننده است.

در نظریه ی پیشنهادی من، در غیاب مفهوم بینهایت همچنین قادر خواهیم بود که محاسبات انرژی های بالای اجتماع یافته در مساحت های کوچک را حل نموده و از طاعون محاسبه نشوندگی بینهایت ها خلاص شویم…

۱۱۸۳۲

2 دیدگاه برای “نظریه ی همه-چیز (۰۴۹-۰۰۹)

  1. سلام جناب دی داد
    بسیار عالی است. سپاسگزار خواهم بود کمی بیشتر وارد جزئیات شده تا اطلاعات بنده افزون گردد و یا مرجعی پیشنهاد فرمایید.
    پیشاپیش از محبت شما سپاسگزارم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *