سپر دوستی (۱۶۹-۰۰۸)

آنانی که به شناختی عمیق در رابطه با یکدیگر نایل آمده اند، معمولا بندرت از دست یکدیگر دلخور می شوند. دلخوری بطور کلی معلول نوعی ناآگاهی نسبت به دیگری است.

دوستان خیلی خوب و صمیمی معمولا توانایی ناراحت کردن غیرعمدی یکدیگر را ندارند، زیرا شخصیت هایشان به آن سطحی از همنوایی رسیده است که بخوبی می دانند فلان کار خاص را نخواهند کرد زیرا که علاوه بر دیگری خودشان را نیز خواهند رنجاند. روابط سطحی عمدتا با دلخوری های راه و بیراه توامان اند.

البته بدیهی است که هیچ رابطه ای از ابتدا در آن سطحی صمیمی نیست که مشمول تعاریف فوق شود اما در خلال زمان و با چکش کاری های دوسویه آنقدر نرم می شود که سرآخر آن چیزی باشد که وصف آن در بالا رفت.

نکته ای که خاطرنشان کردنش حیاتی است این است که عدم دلخوری دوستان صمیمی از دست یکدیگر دلالت بر سردی و بی تفاوتی منفی ایشان نسبت به یکدیگر ندارد. قاعدتا اگر کسی برای ما مهم نباشد، از آنجاییکه در مرکز توجهمان قرار ندارد، احتمالا نتواند که با بی مبالاتی های خود ما را دلخور کند، اما قضیه ی دوستان خوب تماما از این مورد خاص مجزاست.

هر چیزِ خوبی با خود برکاتی به همراه دارد و یکی از برکات دوستی های خوب، همین مسئله ی در سپر قرار گرفتن اشخاص است. سپری دوسویه که بموجبش نه کسی تیر می اندازد و نه کسی تیر می خورد.

در رفاقتِ راستین افراد با حس امنیت ویژه ای در رابطه ی دوستی وارد شده و می توانند بدون هرگونه نگرانی خویشتن واقعی را عرضه داشته و “خود بودن” را مشق کنند.

یک دیدگاه برای “سپر دوستی (۱۶۹-۰۰۸)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *