اندیشمندان به چه کار آیند؟! (۰۷۴-۰۰۸)

دندانپزشک دندان های پوسیده ی همشهریان خود را ترمیم می کند، قصاب گوشت فراهم می آورد، بقال خواربار فروشی می کند، طبیب سعی می کند که آلام جسمانی افراد را تخفیف دهد، مکانیک ماشین های خراب را تعمیر می کند و این ها همه مشاغلی خدماتی هستند. مشاغلی که در آن ها خدمتی عرضه شده و در مقابل آن وجهی ستانده می شود. اما اندیشمندان به چه کار آیند؟!

یک متفکر چه خدمتی برای عرضه به همنوعان خود در جامعه ی بشری دارد؟! آیا یک متفکر یک انسان به درد نخور است؟! برخی ها چنین نظراتی دارند. یک جوان بازاری بر این باور بود که تن پروران اندیشمند می شوند! در این جا قصد دارم نشان دهم که اینگونه نیست. بلکه به قطع و یقین برعکس آن درست است.

اینکه به دندانپزشک اجازه دهیم بتواند درس خوانده و کار یاد بگیرد، محصول حضور اندیشمندان است. مدت های مدیدی در تاریخ، تحصیل کردن فقط مختص عده ی خاصی از اَشراف بود. اینکه یک روستایی دندانپزشک شود، او بیش از هر کس دیگری می بایست که خود را مرهون اندیشمندانی بداند که با تفکر و قلم خود، این امکان را برای وی به ارمغان آورده اند.

اینکه قصاب، بقال، طبیب و یا مکانیک این اجازه را داشته باشند که برای خود کار کنند، باز محصول کار اندیشمندان است. زمان هایی طولانی در تاریخ بشر، کسی حق اشتغال آزاد برای خود را نداشته است، تمامی دسترنج کارگران و کارمندان برای ارباب در ازای داشتن جا و خوراک بوده است که اندیشمندان نهایتا با نظریات خود، این مسئله را تغییر داده اند.

و اینکه نهایتا جوانی ساده و بازاری حق صحبت کردن داشته باشد، باز این نیز محصول زحمات اندیشمندان است که به ما بشریت یاد داده اند انسان موجودی صاحب حق است نه حیوانی مکلف به باربری و سکوت! و این کاری است که برای همیشه اندیشمندان بدآن مشغول خواهند بود…

{روشنفکر کیست؟ هر آنکس که با تکیه زدن بر اندیشه های صحیح، فکریه هایی را متناسب با روندهای تغییر زیست بشری بیابد و پیشاپیش تحقق آن ها را در عرصه ی زندگی آدمی در بستر اجتماع نوید دهد، روشنفکری است که می توان وی را کاتالیزور تغییرات مثبتِ حیات بشری دانست.}

3 دیدگاه برای “اندیشمندان به چه کار آیند؟! (۰۷۴-۰۰۸)

  1. دیداد عزیز
    بسیار عالی بود. مطلب مستدل و کاملی است ولی
    حیف که عوام این موارد را درک نمی کنند و قانع کردن آنها انرژی زیادی می برد. خیلی زیاد!

  2. میخواهم این را در یک جمله بگویم، اینکه اگر اندیشمندان نبودند بشریت همچنان در عصر حجر می بود. عوام نمی دانند اگر اندیشمندان نبودند چبزهایی که الان دارند و به داشتن آن می نازند را نداشتند. همانا بس که این انسان ها در جاهلیت خود بمانند و همانطور بمیرند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *