جنگلِ یاران (۰۳۶-۰۰۸)

(تقدیم به تمامی یاران عزیزم در حلقه ی تهران)

انسان هایی یافت می شوند که اگرچه کم یافت می شوند، اما چنان عظمتی در نگاه ما دارند که حتی یکی شان جای خالی هزار هزار انسان دیگر را برایمان پُر می کند. آن هایی که بدون کمترین چشم داشتی می بخشند، بی هرگونه توقعی یاری رسان هستند و سوای هر منتی حضور دارند که تنها گره ای را از کلاف سردرگم زندگی دیگران بگشایند. ایشان قطعا بیش از هر کس دیگری یاری رسان خویشتن باشند اما همچون درختی رفیع که چتر می گشاید و استوار است، پناهگاهی می شوند برای بیشمار دیگریِ خودی و بیگانه.

این اصلا گویا ذات خوبی است که خود، خود را می افزاید و هرگاه جایی شروع به زبانه کشیدن کُند، همگان از آن بهره مند خواهند بود. بیشترِ آدمیان نشسته اند که ابتدا خود به جایگاهی اَمن و مرتفع رسیده و سپس دست به یاری دیگر آدمیان بگشایند، اما این دسته از انسان های نیک و شریف، علیرغم سختی هایی که احتمالا خود بدآن ها دچار هستند خود را وقف دیگران می سازند و از سر همین وقف شدن است که انگیزه ی حرکت باشتاب در زندگی در وجودشان تا به ابد شعله ور می ماند.

همین مصروف دیگران بودنِ بدون هرگونه چشم داشتی است که زیبایی کار این عزیزان را صدچندان می کند. همین زیبایی است که مرا وا می دارد که قلم به دست گرفته و از این زیبایی تابلویی کلامی ترسیم کنم. گفته اند که خود را باعقل خویش و دیگران را با قلب خویش مدیریت کنید و این سبک از مدیریت برازنده ی رهبران بزرگ است. در اثر همین برخورد دلی این عزیزان است که من آن ها را در مقام بزرگترین رهبران می نشانم، آنانی که راه می روند و راه می بَرند و راه می سازند.

همه ی ما شاید در برهه هایی درگیر تفکر به این مسئله باشیم که دستمزد مرا که خواهد داد؟ کاری که در حق دیگری می کنم چگونه پاداش داده خواهد شد؟ آیا کسی از خزانه ی غیب روزی رسان من به پاس تلاش هایم در خدمتگزاری به دیگران خواهد بود؟! اما من می گویم که این پرسش ها به مخیله ی این عزیزان راهی ندارد. آنان خوبی را از آن حیث که خوبی است به انجام رسانده و پاداش خود را از خویشتنِ خویش می گیرند. این ها ماورای این گفتگوها، ماورای این حساب و کتاب ها، فراسوی این بده بستان ها، صرفا به انجام عمل مطلوب خود مشغول می گردند و از همین روست که در تابلوی خوش نگاشت من جای گرفته و تا به ابد بر دیوار قلبمان آویزان می مانند.

من این عزیزان را “یار” می نامم. عزیزی که یار است، ریشه ای است که از آن درخت یاری سر بر می آورد. این درخت میوه های شیرینی به بار می آورد و از تخم این میوه ها، جنگل یاران بر نقشه ی جهان پدیدار می گردد. جنگل یاران کارهای شگرفی را رقم می زند. قلب های شکسته را می چسباند، اشک های روان را پاک می کند، پشت های بی پناه را پشتیبانی می کند و ما منفردان لرزان را به سرایی می برد که استوار بایستیم تا همگی دوباره بگوئیم و بشنویم و بخندیم و ببینیم که بدون آنکه بدانیم، چه ها از ما سر زده است…

12 دیدگاه برای “جنگلِ یاران (۰۳۶-۰۰۸)

  1. دی داد جان من خودمو جزء کوچیکی از این حلقه میدونم و این باعث افتخاره که در جمع بزرگانی همچون شما هستم.
    این حلقه به من چیزهایی آموخت که تا این سن تجربه نکرده بودم.

  2. زیبا بود و تاثیر گذار.هم متنش و هم محتوایش.
    نمی دانم چرا واقعا نمی دانم چرا باخواندن این متن بغض سنگینی گلویم را فشرد و اشک از چشمانم فرو ریخت. کمی که فکر میکنم با خود می گویم شاید بدین دلیل که مصداق این متن و این یاران را در جامعه مان کم می بینیم. خوشحالم که تعدادشان صفر نیست و چه می شد اگر این یاران کمی بیشتر بودند که در این صورت مطمئنم جامعه مان و حتی جامعه بشری راه بهتری می رفت و به تعالی می رسید. حیف و صد افسوس.
    دی داد جان تو خود مصداق “یاری”

  3. عالی بود شاید ۱۰ باری این متن رو خوندم و هردفعه بیش از قبل لذت برم ممنون دوست عزیزم …

  4. باشکر. متن بسیار عالی و تاثیر گذاری هست.
    در مورد مراقبت از درخت یاری مطلب گذاشته بشه خیلی بهتره.

    1. ایده ی درستی است و کاملا موافقم…

      در نخستین فرصت طبق فرمایش شما اقدام خواهد شد و لینک آن برایتان به آدرس ایملیتان ارسال می گردد…

  5. عالی بود.

    وجود‌ امثال شما‌ درین شوره زار، باعث امیدواری ست.

  6. درود بر تو ای دی دادِ جان
    داشتن انرژی سرشار و قابل ملاحظه از ویژگی های توست. شور زندگی در وجودت موج میزند. عشق و اشتیاق و انرژی پرغلیانی که در تو متمرکز است ما دوستانت را نیز به تکاپو وا می دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *