اندک اندک (۲۷۸-۰۱۰)

من روزانه یک صفحه می نویسم و این نوشتن وقت چندانی از من نمی گیرد، نهایتا یک ربع ساعت. یک ربع ساعت کسر بسیار کوچکی از تمام ساعات بیداری روز است. مدت زمانی که اصلا به چشم نمی آید اما همین اندک زمان در طولانی مدت نقش بسزایی ایفا می کند.

کافی است که چند روز حواسم به برنامه ی نوشتن هایم جمع نباشد، آنگاه به خودم آمده و می بینم که یک هفته بدون هرگونه نوشتنی سپری شده است. وقتی در سررسیدِ محل کتابتم به این یک هفته نگاه می کنم، آه از نهادم بلند می شود که چگونه حالا قرار است که این عقب ماندگی جدی جبران شود.

یک هفته مدت زمان زیادی نیست اما همین ننوشتن یک هفته ای (نوشتنی که یک ربع بیشتر زمان نمی گیرد) سبب می شود که در ظاهر کلی از برنامه های خود عقب بیافتیم.

البته این قسمت منفی ماجراست. اما این ماجرا از سر مثبتش نیز دقیقا به همین شکل است. اگر روزی یک ربع ساعت وقت بگذارم و نوشته های پراکنده ی خود را آماده کنم، آنگاه در یک بازه ی یک هفته ای، هفت صفحه ای نوشته ام که در نظر حجم قابل قبولی است.

البته نوشتن فقط و فقط یک مثال بود. این مسئله را می توان به هر چیز دیگری تعمیم داد. این اندک اندک ها اگر به درستی در بازه هایی میان مدت و بلند مدت جمع شوند، آنگاه نتایج درخشان خواهد بود. تجمیع چیزهای اندک در طول زمان نتایج درخشانی به بار می آورد.

ما همانطور که با از دست دادن چیزها ولو به قدر اندک در طولانی مدت ضررهای بسیاری می کنیم، از تجمیع طولانی مدت مقادیر خُرد نیز به دستاوردهای بزرگی می رسیم بدون آنکه بفهمیم چه شد!

۱۲۴۹۵

یک دیدگاه برای “اندک اندک (۲۷۸-۰۱۰)

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *