مغز روز – قلب شب (۲۵۲-۰۱۰)

روز مغز است و شب، قلب. روز موقعیتی است که بایستی بمدد مغزمان به حل مسایل مشغول شده و شب نیز با استراحت، قلب خود را آرامش دهیم. من شخصا از ساعت ۱۲ ظهر لغایت ۸ عصر (شب) را «مغزِ روز» و از ساعت ۱۲ نیمه شب لغایت ۸ صبح را «قلبِ شب» می دانم. مشخصا زندگی را بنحوی سامان داده ام که کارهای فکری و فعالیت های بدنی ام را در مغز روز و استراحت را نیز در قلب شب داشته باشم.

البته قبل تر در نوشتار دیگری به عادات گونه گون بیداری و خواب مردمان اشاره کرده بودم و اینکه افراد یا چکاوک صبح هستند و یا جغد شب. جغدان شب معمولا ضمن برخورداری از نوعی موج کسینوسی، در ابتدای نیمه ی شب بالاترین سطح انرژی را داشته و بیشترین فعالیت های فکری خود را به آن مواقع موکول می کنند.

هدف از این نوشتار بازتکرار آن تقسیم بندی نیست. بلکه هدف این است که اشاره کنیم (صرف نظر از عادات بیداری و خواب) «آدمی نبایست که با نامنظم کردن جریان زندگی خود، خنجری در مغز روز و یا قلب شب خود فرو کند.»

اینکه ما از سر بی درایتی در مهمترین بازه های ۲۴ ساعته مان به کارهایی بدون هرگونه نتیجه ی مثبت مشغول شویم، عملا تیرهایی به «مغز و قلب» روز و شب خود شلیک کرده ایم. مثلا استفاده از گوشی های هوشمند برای چک کردن شبکه های اجتماعی در مهمترین ساعات روز و کارهای نه چندان مهم دیگری از این دست، اقدامی از اساس غلط است.

من خود شخصا در بازه های ۸ صبح تا ۱۲ ظهر و یا ۸ شب تا ۱۲ شب، کارهای متفرقه ام را انجام داده و مغز روز و قلب شب خود را به ترتیب فقط و فقط به انجام کارهای اصلی و مهم و استراحت شبانگاهی اختصاص می دهم. پس بیائیم از «مغز و قلب» روز و شب خود حراست کنیم.

۱۲۴۶۵

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *