ابهت (۱۹۳-۰۱۰)

انسان هایی که با ایشان در بستر زندگی مراوده داشته و حشر و نشر می کنیم، خصایل مختلفی دارند. یکی از این خصلت ها کیفیت ابهت است که کیفیت مثبت و گیرایی است. برخی از انسان ها به دلیل شخصیت کاریزماتیک ذاتی و اکتسابی شان از ابهت ویژه ای نزد ما برخوردار هستند. ابهتی که سبب می شود بخواهیم به آن ها احترامی فراتر از احترام های رایج بینافردی گذاشته و ایشان را بطرق مختلفی مورد تکریم قرار دهیم.

جالب است که ابهت انسان ها ربط چندانی به قد و قامت، شغل و حرفه و یا ثروت و مکنت ایشان ندارد. من اشخاص سن و سال دار، متمول و باتحصیلاتی را می شناسم که تنها چیزی که در وجودشان موجود نیست همان ابهت است. اما از طرف دیگر یک انسان ظاهرا متوسط، بدون هرگونه چهره و فیزیکی گیرا آنچنان از خود ابهت منتشر می کند که احترام مرا دیر یا زود خواهد خرید.

اگرچه شاید انسان ها تعریف های متفاوتی از خصلت ابهت داشته باشند اما معمولا یک شخص باابهت را عمده ی افراد باابهت ارزیابی می کنند. مثل اینکه ابهت خصلتی باشد که فارغ از تعاریف جداگانه به چشم و نظر اکثر انسان ها یکسان باشد. من هم بی شک از این قاعده مستثنی نبوده و همین ارزیابی را از ابهت دیگران خواهم داشت اما شخصا معیارهای انحصاری دیگری نیز در باب ابهت برای خود دست و پا کرده ام:

……….

۱۲۳۹۶

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *