خودِ محترم (۰۳۷-۰۱۰)

انسان باید خود را محترم بیانگارد. اگر کسی برای خودش ارزشی قایل نباشد، دیگران را بنحوی تربیت می کند که احترام او را نگه ندارند و آن کس که دیگران به وی احترام نمی گذارند، احترام خود نزد خویشتن را از کف داده و این چرخه ی باطل از همین جا شعاع گزاف تری پیدا می کند.

امروز با دوستی قرار داشتم که می بایست راس ساعت ۵ بعدازظهر خود را به محل سکونت من می رساند. من علیرغم تمامی کارهای ریز و درشت شخصی ام، درخواست این ملاقات را پذیرفته بودم. مقالات زیادی بود که می بایست بر رویشان کار می کردم اما علیرغم این مسئله، خود را برای این ملاقات آماده کردم.

دقیقا در راس ساعت ۵ پیغامی از این دوست به دست من رسید که گویا خوابش برده و با یک ساعت تاخیر سر قرار حاضر خواهد شد. من اگرچه این امکان را داشتم که یک ساعتی برای او صبر کنم، اما طی تماس تلفنی این دیدار را کنسل کرده و آن را به هفته ها بعد موکول کردم. این حرکت من اگرچه در ابتدا از سر احترامی است که برای خود و زمانم قایلم، اما در انتها به نفع همگان بویژه همان دوست بدقول نیز هست.

او با این روش یاد می گیرد که به خود احترام گذاشته و اگر کسی زمانی با خودِ وی نیز چنین رفتاری داشت واکنش یکسانی نشان دهد و همچنین اینکه هرگز و هرگز دیگر چنین خطایی را در حق انسانی دیگر روا ندارد.

من بر این باورم که علت تعداد زیادی از مشکلات جامعه شناختی این برهه ی زمانی کشور ما در این نهفته است که افراد احترام چندانی برای خود قایل نیستند. آنکس که به خود احترام نمی گذارد، به دیگران نیز احترام نگذاشته و همین خصلت را در جامعه تسری می دهد، پس بیائید که خود را محترم بیانگاریم.

۱۲۱۸۴

یک دیدگاه برای “خودِ محترم (۰۳۷-۰۱۰)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *