من همینی هستم که هستم (۰۰۱-۰۱۰)

من همینی هستم که هستم. این جمله ای است که می خواهم امسال آن را سرلوحه ی زندگی خود قرار دهم. شاید از نظر عده ای، این جمله نوعی خودخواهی تلقی گردد اما هدف من از بیان آن، بی شک آن جنبه ی غیرخودخواهانه اش است. متاسفانه عمده ی انسان ها گول کلیشه های اجتماع را خورده و برای سعادتمندی، الگوهایی را از جامعه ای که در آن زیست می کنند، اقتباس می نمایند.

این اقتباس ها اگرچه همگی بیراهه نیستند، اما عمده شان مبتنی بر نوعی پیش داوری، ساخته و پرداخته شده اند. این مثل این می ماند که در جنگل همه بخواهند که در آن واحد شبیه به فیل بزرگ، شبیه به شیر شجاع، شبیه به زرافه دراز، شبیه به آهو چابک و غیره باشند. چنین چیزی امکان ندارد. هدف نه فیل بودن است و نه زرافه بودن…

هدف این است که در هر چیزی که هستیم روز به روز بهتر شویم. ماهی قرار نیست که همچون شانه به سر در هوا به پرواز درآید. خرگوش قرار نیست که همچون میمون از درخت بالا رود و نهایتا من (نوعی) قرار نیست که شبیه به فلان کس و یا بهمان ناکس باشم یا اینکه نباشم.

من منم. من هستم آنکس که هستم. من همینی هستم که هستم. این جنبه از این جمله دلالت به تکریم گوهر خویشتن می کند. اینکه ما کسی هستیم که در نوع خود بی نظریم. ما اگرچه الگوهایی را برای هدایت شدن انتخاب می کنیم، اما برای رسیدن به آن نقطه از مسیری خواهیم رفت که فقط و فقط مختص ما بوده و کس دیگری قبلا از آن راه نرفته است…

۱۲۱۴۲

یک دیدگاه برای “من همینی هستم که هستم (۰۰۱-۰۱۰)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *