رادیو (۲۵۸-۰۰۹)

رادیو رسانه ی عجیبی است. شاید قدیمی ترین رسانه ی الکترونیکی جهان باشد، اما همچنان پرقدرت در زندگی ما حضور دارد. بنیاد نوبل تمایلی به اعطای جایزه ی نوبل به دستاوردهای تکنولوژیک نداشته و بر این باور است که این جایزه می بایست که به اکتشافات بشری تعلق گیرد و نه به اختراعات. اما قبل از ترانزیستور، رادیو اولین اختراعی بود که سازنده اش (مارکُنی) مفتخر به دریافت جایزه ی نوبل شد.

از منظر علم رسانه، رادیو رسانه ای است که سکوت در آن جایز نیست. در رادیو ما مداوما بمباران صوتی می شویم و این بمباران بشکل بی وقفه ای رقم می خورد. یکی از دست برنامه های رادیویی که برای من جذابیت ویژه ای دارد، آن قسم برنامه ای است که از ایستگاه هایی خاص بطور مستمر به پخش قطعات موسیقایی مبادرت می ورزند. نفسِ این مسئله که هر آن احتمالا یک قطعه ی نامنتظره چُرت ما را پاره کند، اتفاق خوشایندی است.

امواج رادیو با طول موج های بلند FM بر ردیف های مگاهرتزی بستری است که بر آن، ما شانس شنیدن رایگان برنامه هایی را داریم که عده ای زحمت ساختن و پخش آن را می کشند. در کودکی به رادیو دلبستگی ویژه ای داشتم. این جعبه ی پر سر و صدا که با چرخاندن پیچ تیونینگ آن در هر لحظه ای مرا مهمان یک جهان ناشناخته می کرد، ابهت ویژه ای در نظرم داشت. برای من رادیو یک دنیا خاطره است؛ حتی اگر این روزها دیگر رغبتی به پیچاندن پیچِ تنظیمش نداشته باشم.

۱۲۰۶۴

یک دیدگاه برای “رادیو (۲۵۸-۰۰۹)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *