کارِ دل به چه کار آید؟! (۰۲۳-۰۰۹)

بی کارِ دل، زندگی قساوت آمیز است. مسخره است اگر بخواهیم که صرفا مشغول به کار معاش باشیم. این مسئله را کمتر کسی است که درک کند. همه بی هرگونه تعمقی خود را شبیه به دیگران می سازند، آنگاه به خود می آیند و می بینند که عمری برای نان دویده اند. آخرش که چه؟!

کسی را در اطراف خود می شناسم که پس از بازنشستگی همچنان مشغول کار است. اشتغالی به یک کار رده پایین در یک سازمان دستِ چندم. او عمری وقف کار معاش بوده است!!! عاقبت وی دردآور است. آخر که چه؟! او کار دلی نداشته است.

این نداشتن علتی اجتماعی دارد. همگان او را به یک زندگی عادی سفارش کرده اند. تحصیل کن، کار کن، خانواده تشکیل بده! این مضحک ترین رسم جهان است. کسی او را به عصیان، به آزادی، به خلاقیت، به انتخاب، به فرار، به ریسک، به قمار، به تهور، و به هیچ چیز خوب دیگری سفارش نکرده است.

این مسئله فقط مخصوص کارمندان نیست. کارآفرینان هم از این قاعده مستثنی نیستند. مهمترین کسب و کارهای خلاقانه نیز همه کار معاش اند. همه تلف زندگی اند. من نمی گویم که معاش را دنبال نکنیم، اما تماما وقف آن بودن قساوت است. قساوتی در حق خویشتن.

خیلی از آن هایی که کار معاش را بیش از حد جدی می گیرند، آن هایی هستند که غم های سترگی در زندگی دارند. ترس مواجهه با این غم ها، آن ها را معتاد به کار می کند تا که خود را بغلط تخدیر کنند.

کسی که به کار معاش اعتیاد دار، یک انسان قاسی است. کار دل ما را از این وضعیت نجات می دهد. رأفت و مهربانی فقط از آنانی سر می زند که دل خود را به کار داده اند، نه دست و پای خویش را…

۱۱۸۰۳

یک دیدگاه برای “کارِ دل به چه کار آید؟! (۰۲۳-۰۰۹)

  1. درود استاد
    عالی بود
    کلا اگر خس روی آب باشی و صرفا در زندگی مسیرهای روتین را انتخاب کنی و در این مسیرها موفق باشی و به خصوص دستت هم به دهنت برسه ، افراد بیشتری تایید و تشویقت می کنند ولی عصیانگری و خلاقیت و انجام کارمعنا دار که کلی تعهد جدید هم برای انسان ایجاد میکند، توسط افراد محدودتری تایید میشه و همین نگاه مردد اطرافیان ، ترس از شکست در اقدام کننده ایجاد میکنه.
    برای انجام کار دل نیاز به تایید قلبی وانقلاب درونی خودمون هست .
    امید که بتوانیم.
    سپاس ازشما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.