بی مسئولیتی (۱۳۶-۰۰۲)

وقتی واژه ی بی مسئولیتی به گوش می رسد، همگی شکل منفی آن را به ذهن می آورند. شکلی که در آن فردی لاقید و لااُبالی در نزد آدمی متصور می گردد. فردی که کاری از دستش ساخته نیست، هوچی گری می کند، دروغ می گوید و از زیر بار مسئولیتِ اعمالش شانه خالی می کند. اما من در این جا قصد ندارم که توضیح واضحات داده و وقت ارزشمند شما را با توصیف شخصیت انسان های انگلی تلف کنم، بلکه قصد دارم از بی مسئولیتی مثبت سخن برانم.

بی مسئولیتی مثبت را من سبک زندگی دانایان می دانم. سبکی که در آن، تو بی دغدغه ترین شخص جهان خود شوی. تاهلی نداشته باشی! کسی طبق امضاء و مدارک قانونی منتظر دریافت کالا یا خدمتی از تو نباشد! قولی برای خوشبخت کردن کسی به کسی نداده باشی…

کارِ تو از جنسی باشد که بتوانی در هر لحظه از آن جدا شوی. زندگی ات بنحوی سامان یافته باشد که هرگاه خواستی، چمدانت را ببندی و برای مدتی طولانی عازم سفری هیجان برانگیز باشی. خط زندگی تو به سمتی باشد که هر روز فارغ تر از روز قبل باشی!

جوری زندگی کنی که از معاشرت با دیگران و شکل دهی ارتباطات جدید وحشت پاسخ گویی به فرد دیگری در تو ایجاد نشود. زندگی ات به گونه ای باشد که در آن، مسایل شخصی ساده و پیش پا افتاده ات، اولویت های زندگی شخصی ات باشد.

و سر آخر اینکه مسئولیت تو در قبال خوشی، آرامش و شادیِ شخصی ات باشد نه توهم مسئولیت شاد کردن جهان به قیمت زوال خویشتن…

یک دیدگاه برای “بی مسئولیتی (۱۳۶-۰۰۲)

  1. این تعریفی بود که به شدت این روزها ذهنم درگیرشه. ینی واسه رسیدن به این تعریف دست و پا میزدم.
    بازم اگه میتونید به جزییاتش بپردازید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *