استیلاء (۰۱۵-۰۰۷)

(برتری / Hegemony)

استیلاء به معنی برتری است اما اینگونه از برتری را عمدتا در یک ظرف سیاسی و یا بهتر است بگویم که در یک موازنه ی قدرت به کار می بریم. پرسشی که هم اکنون در ذهن شکل می گیرد این است که برتری به چه معناست؟

رسیدن به درکی از برتری بمدد فرآیند مقایسه محقق می گردد. برای اینکه بین دو یا چند چیز رای به برتر بودن یکی از آن ها بدهیم می بایست بین خصیصه های مشترک آن ها مقایسه ای ترتیب داده تا نسبت به یکدیگر به درکی از برتری برسیم. برتری یعنی آنکه نسبت به ایده آل های موردنظر ما کدام یک از طرفین مقایسه مشابهت های بیشتری را دارا هستند.

صرف نظر از این تعاریف منطقیِ استیلاء جا دارد که به بحث استیلای روانشناختی نیز پرداخته و با چنین مفهومی آشنا شویم. گویا استیلاءطلبی و یا همان برتری جویی یکی از کارکردهای غریزه ی آدمی است. آدمی از آن حیث که آدمی است همواره خواستی سیری ناپذیر در افزایش قدرت خویش دارد. این مقوله را ف. نیچه بعنوان سائقِ خواست قدرت تحت قالب های حقیقت صورت بندی کرده است. البته برتری جوئی فطری نیز در نهاد آدمی یافت می شود که شاید همان مترادف حس (سائق) کمالخواهی آدمی باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.