لآودِر ذَن وِردز (۱۷۹-۰۰۴)

یکی از جدیدترین ترانه های گروه “Pink Floyd” می گوید: “Louder than words…” و این یعنی “بلندتر و شنیدنی تر از حرف هایمان…” من به این قضیه در ارتباطات بینافردی باور پیدا کرده ام.

همه ی ما بنوعی گمان می کنیم که باید سعی و تلاش وافری در راستای اثبات خود به اطرافیانمان مصروف داریم. گمان می کنیم (و البته عمدتا به خطا) که راه این اثبات عمدتا کلامی است و این حرف های ماست که می تواند ما را ثابت کند، دقیقا مانند اثبات منطقی – ریاضیاتی که بشکل زبانی بر روی سطحی از کاغذ نوشته می شود!

اما جهان دانش با جهان واقعیات توفیر دارد. جهان واقعیات کمتر از جهان دانش، زبانی است. این جهان سرتاسر حرکت و عمل است. شاید صداها نیز خود حرکتی – فیزیکی باشند، اما قطعا مفاهیم این گونه نیستند، پس انتقال مفهومی در رابطه با خودمان از خلال واژگان کاری عبث است زیرا آنچه که طرف مقابل بدان نیاز دارد، مفهومی است که خود بسازد و این مفهوم در ذهن وی ساخته نخواهد شد مگر با مشاهده ی حرکتی بیرونی. حرکتی که قطعا حرف ما نیست، بلکه عمل ماست.

این حقیقتا جذاب تر است که ما به دیگران اجازه دهیم که ما را از خلال کردارهایمان کشف کنند نه اینکه خود را برایشان تبلیغ کنیم. رویکرد ثانی، رویکردی پوچ است. بقول سعدی بزرگ: “مُشک آنست که خود ببوید…” پس بلندتر از صدای حرف هایمان، صدای اعمال است. اینکه من ساعت ها در رابطه با وقت شناسی خود خطابه سر دهم، به اندازه ی یک دقیقه سر وقت حاضر شدن، در این باره مرا به مخاطبم معرفی نخواهد کرد.

افرادی که خود را بیش از حد توصیف می کنند ولو آنکه آن توصیف صادقانه باشد عمدتا به دروغگویی متهم می گردند زیرا دنیای اَعمال زیاد تحت کنترل ما نیست و همیشه شرایط متفاوت از خواست های ما رقم می خورد، اگر کلام ما بیانگر خواست ما باشد اما جهان واقع عمل ما را متفاوت از خواستمان رقم بزند، پس خیلی محتمل است که دروغگو قلمداد شویم. پس من سکوت و عمل را در ارتباطات توصیه می کنم.

2 دیدگاه برای “لآودِر ذَن وِردز (۱۷۹-۰۰۴)

  1. آغاز به کار این وب-سایت جزو بهترین اتفاقات زندگی بنده در چند سال اخیر بوده است.
    سپاس بابت به اشتراک گذاری نوشتار ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *