خوش، آرام و شاد (۰۲۶-۰۱۰)

یکی از ایرادات نظامات آموزشی دنیا تا بدین جای کار این بوده است که آن ها انسان را برای خوش بودن، آرام بودن و شاد بودن تربیت نکرده اند. آن ها اطلاعاتی را در اختیار دانش آموزان قرار می دهند که ایشان روزی این اطلاعات را در پژوهش های علمی خود به کار اندازند اما افسوس و صد افسوس زیرا که آن ها مشتریان خود را چونان آرشیوهای اطلاعاتی نگریسته اند و بدین طریق اطلاعات زیادی را بار آنان کرده اند.

اثر دُهُل (۰۲۲-۰۱۰)

آواز دُهُل شنیدن از دور خوش است. این ضرب المثل بدین معناست که خیلی از خوشایندهای ما در زندگی مادامیکه ارتباط نزدیکی با آن ها نداریم، خوش و خرم بنظر می آیند اما همینکه با آن ها ارتباط نزدیک برقرار کنیم، خواهیم دید که آنچنان آش دهن سوزی هم نیستند. ثروت یکی از این دست مقولات است.

مهمترین چیز جهان (۰۱۷-۰۱۰)

در جلسه ی روانکاوی یکی از دانشجویانم بتوسط من هنگامیکه گفتگو به این جا رسید که مهمترین چیز جهان چیست؟ او پاسخ داد: خانواده. اگر من بخواهم خودم به این پرسش پاسخ دهم: پاسخ من جهان بینی است. جهان بینی من مهمترین چیز جهان من است. انسان ها به دلیل تفاوت در طبیعت و تربیت شان (که شاید بتوان نام ژن و محیط را نیز بر آن ها گذاشت) در گذر زمان به درکی از جهان رسیده و بتبع آن می فهمند که مهمترین و باارزش ترین چیز آن چیست.

غایات سلامتی (۰۱۶-۰۱۰)

یکی از شریف ترین فعالیت هایی که هر کس می تواند بدآن مشغول باشد، مسئله ی صیانت از سلامتی جسم و روان است. حصول تندرستی و رواندرستی بشکل طولانی مدت فعالیت ساده ای نیست و آنکس که می خواهد از نظر جسمانی و روانی سالم بماند، می بایست که به ملاحظات فراوانی در عمل پایبند بماند. تلاش برای سالم ماندن در حوزه های جسم و روان برکاتی دارد که دامنه ی تاثیرشان تمامی جنبه های حیات یک فرد را در بر می گیرد.

شادی و لیست آرزوها (۰۱۱-۰۱۰)

وقتی به لیست آرزوهای هفت سال گذشته ی خود در چنین برهه ای از سال نظر می افکنم، شاهدم که من تقریبا به تمام آرزوهای آن دوران خود نایل آمده ام. من در خلال ۷ سال توانسته ام که آن چیزهایی را که به دنبال آن ها بوده ام، برای خود دست و پا کنم. من پس از هفت سال دارنده ی تمام آن چیزهایی هستم که زمانی آرزوی آن ها را در دل حمل می کردم. اما آیا این مسئله در شادی امروز من تاثیری دارد؟ متاسفانه جواب “اندکی” است.

من همینی هستم که هستم (۰۰۱-۰۱۰)

من همینی هستم که هستم. این جمله ای است که می خواهم امسال آن را سرلوحه ی زندگی خود قرار دهم. شاید از نظر عده ای، این جمله نوعی خودخواهی تلقی گردد اما هدف من از بیان آن، بی شک آن جنبه ی غیرخودخواهانه اش است. متاسفانه عمده ی انسان ها گول کلیشه های اجتماع را خورده و برای سعادتمندی، الگوهایی را از جامعه ای که در آن زیست می کنند، اقتباس می نمایند.

سکه ی دی داد (۳۱۰-۰۰۹)

هر چیزی دو رو دارد. از رو در اینجا منظور من وجه است. هر چیزی دو وجه دارد. یک وجه سازگار و مثبت و یک وجه ناسازگار و منفی. کمالگرایی هم از این اصل مستثنی نیست. کمالگرایی می تواند سازنده و سالم باشد، یا اینکه تخریبگر و ناسالم باشد. در رابطه با مسئله ی کمالگرایی، من اسم این وضعیت را «سکه ی دی داد» گذاشته ام.

توالی ها در زندگی (۳۰۹-۰۰۹)

به این توالی دقت کنید: روشنایی – تاریکی – روشنایی – تاریکی. در این توالیِ چهارعضوی دو مرتبه واژه ی روشنایی و دو مرتبه واژه ی تاریکی آمده است. فرض کنید که این توالیِ موسوم به «توالی زندگی» با همین قاعده تا انتهای دوردست خود پیش رود. در اینجاست که خوش بینی و بدبینی رخ می نماید.

وظیفه ی من (۳۰۵-۰۰۹)

هم اکنون که در این عصر دل انگیز قلم به دست گرفته و می نویسم، در نقاطی از این پهنه ی خاکی اتفاقات ناخوشایندی در حال رقم خوردن هستند. شاید کسی آن سرِ دنیا در همین لحظه ی نوشته شدن این نوشتار در حال دست زدن به جنایتی خوفناک علیه دیگر انسان ها باشد.